Keramische honingraten zijn een belangrijk onderdeel geworden van veel industrieën, waaronder de automobiel-, chemische en milieu-industrie. Door hun hoge stabiliteit, duurzaamheid en uitstekende hittebestendigheid zijn ze bij uitstek geschikt voor een verscheidenheid aan toepassingen zoals katalysatordragers, thermische isolatie en filtratie.
Hoe worden keramische honingraten gemaakt? De meest gebruikelijke methode is extrusie, waarbij verschillende belangrijke stappen betrokken zijn. Eerst worden grondstoffen zoals aluminiumoxide, silicaten en klei gemengd met bindmiddelen, weekmakers en smeermiddelen om een slurry te vormen. Plaats de mopshond vervolgens in een blender en meng goed, zorg ervoor dat hij gelijkmatig verdeeld is.
Vervolgens wordt een matrijs gebruikt om de plano in een honingraatstructuur te extruderen. De honingraatvorm wordt bereikt door gebruik te maken van een speciaal ontworpen extrusiekop met honderden kleine gaatjes die een honingraatstructuur creëren. Na extrusie wordt de honingraat gedroogd en vervolgens in een oven gebakken op hoge temperaturen, meestal tussen 1200 en 1500 graden Celsius.
Tijdens het bakproces wordt het bindmiddel weggebrand en stolt en krimpt de honingraat. De baktemperatuur en -tijd zijn afhankelijk van de samenstelling van de grondstoffen en de gewenste fysische en chemische eigenschappen van het eindproduct. Over het algemeen geldt: hoe hoger de baktemperatuur, hoe lager de porositeit en hoe hoger de sterkte.
Nadat de honingraat is gebakken, wordt hij onderworpen aan een reeks tests om er zeker van te zijn dat hij aan de vereiste normen voldoet. Testen kunnen het meten van fysische en chemische eigenschappen omvatten, zoals porositeit, sterkte, permeabiliteit en chemische weerstand.
